เมืองที่ขึ้นชื่อว่าสวัสวาเลห์ในปากีสถานนั้น เป็นสถานที่ ที่มีธรรมชาติที่สวยงามมาก. อีกทั้งยังมีเทือกที่มีวิวทิวทัศน์ที่มองเห็นทุ่งหญ้าสีเขียวโล่ง สายน้ำและปลากับอากาศที่มีอากาศที่บริสุทธิ์ แต่ก็มีสิ่งที่ลี้ลับกว่านั้นของภูมิทัศน์ จากก่อนหน้านั้น คือ หมู่บ้านดั้งเดิมและบ้าน แต่ในวันนี้เป็นที่สัญจรของรถ ในปัจจุบันนี้ ทั้งทีวีหรือเตารีด สิ่งเหล่านี้มีอำนาจในการดำรงชีวิตของคนไปแล้ว ซึ่งต่างจากเมื่อก่อนที่มีช่างฝีมือที่มีความชำนาญ ฝีมือและมีศิลปะในการแกะสลักที่ควรอนุรักษ์ไว้ ชาวบ้านที่เป็นช่างฝีมือที่มีความชำนาญในการประยุกต์ใช้ไม้สนซีด้า ให้เป็นชิ้นงานศิลปะ จำพวกเฟอร์นิเจอร์ต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นตู้ ตั่งเตียง ตู้เก็บของ และอีกหลายอย่างตามแบบฉบับของประเทศปากีสถาน รวมถึงเสาที่ช่วยค้ำหลังคาบ้านตรงข้างนอกระเบียงบ้าน ประตูทางเข้าบ้านหรือวัด หรือไม่ว่าจะเป็นกรอบหน้าต่าง ซึ่งในวันนี้ได้เปลี่ยนเป็นกรอบกระจกส่องหรือใช้เป็นกรอบรูป ไม่ก็ใช้เป็นโต๊ะกลาง ซึ่งผู้ที่มีเทคนิค ความเป็นเลิศในงานเกี่ยวกับงานไม้ ผู้ที่ทำงานนี้จะเป็นผู้ที่มีฐานะในระดับสูง ในงานหนึ่งจะใช้เวลาในการวาดลวดลาย การแกะสลัก เขาจะใช้เวลาในการทำยาวนาน เพื่อให้ตามแบบฉบับของประเทศปากีสถาน ในการใช้ไม้ตกแต่งบ้านเรือนได้อย่างลงตัว ลักษณะจะเป็นไปตามความเปลี่ยนแปลงของธรรมชาติ ซึ่งปกติแล้วจะมีรูปแบบเป็นลายตารางสลับกับรูป ดอกไม้ในตารางด้วย ซึ่งการวาดลวดลายจะเป็นลวดลายง่ายรวมถึงลายแกะสลัก บางชิ้นที่มีลายแกะก็เป็นจำพวก โต๊ะกาแฟ หีบ และตู้ บางชิ้นดูแล้วมีรูปร่างแปลกประหลาด แต่คนบางคนดูเป็นศิลปะที่น่าหวงแหนและมีคุณค่า ในสมัยกรีก โรมัน ก่อนนั้นเป็นประเทศมหาอำนาจ มีการปกครองแถบของสวัสวาเลห์ ประมาณ 2300 ปี ที่ผ่านมา จึงทำให้รูปแบบของเฟอร์นิเจอร์จะผสมผสาน ระหว่าง ปากีสถานและอินเดีย